Ανοιχτή εκδήλωση-συζήτηση με τίτλο «Charlie Ηebdo»

Ανοιχτή εκδήλωση-συζήτηση με τίτλο «Charlie Ηebdo»

Με ένα θέμα που θα επηρεάζει τον δημόσιο λόγο για πολλά ακόμα χρόνια, η ανοιχτή εκδήλωση-συζήτηση με τίτλο «Charlie Ηebdo»: Υπερασπιζόμαστε τη δημοκρατία απέναντι στο θρησκευτικό φανατισμό, την ισλαμοφοβία και το ρατσισμό» έδειξε πως υπάρχει πάντα χώρος στην Αριστερά για ουσιαστικές συζητήσεις και γόνιμο προβληματισμό. Στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο ΣΥΡΙΖΑ στο Art Garage (Σολωμού 13, Εξάρχεια), στην καρδιά των Εξαρχείων, συμμετείχαν από την πλευρά των ομιλητών οι σκιτσογράφοι Μιχάλης Κουντούρης και Σπύρος Δερβενιώτης, οι δημοσιογράφοι Νίκος Ξυδάκης («Καθημερινή»), Δημήτρης Ψαρράς («Εφημερίδα των Συντακτών») και Νίκος Φίλης («Η Αυγή»), η Ιωάννα Κούρτοβικ (Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα), και εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ οι Βασιλική Κατριβάνου, Ζωή Κωνσταντοπούλου, Μάνια Μπαρσέφσκι και Τασία Χριστοδουλοπούλου.

Στη δική της παρέμβαση, η βουλευτής Α΄ Αθήνας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, επικεντρώθηκε στο μείζον ζήτημα της ευθύνης του κράτους για τα φαινόμενα μισαλλοδοξίας, καταδεικνύοντας τη θεσμική ανεπάρκεια, αλλά και την προκλητική αδράνεια των μνημονιακών κυβερνήσεων απέναντι στις καθημερινές ρατσιστικές επιθέσεις που κλιμακώθηκαν επικίνδυνα τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας. Καταλήγει δε η Ζωή Κωνσταντοπούλου στο ότι η ατζέντα της Ακροδεξιάς είναι πάντοτε ευκαιριακή και εύκαιρη σε εκείνους που προσποιούνται ότι εκπροσωπούν δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις, ότι ο διαρκώς εξαγγελλόμενος «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» τα τελευταία 15 χρόνια γίνεται και μεταφράζεται καθημερινά σε πόλεμο κατά της Δημοκρατίας, αλλά και πως εν τέλει υπάρχει ελπίδα, αρκεί ο κόσμος της Αριστεράς να προσδώσει σ’ αυτή την ελπίδα περιεχόμενο ζωής, αρχών και αξιών – για τις οποίες πάλεψε και εξακολουθεί να παλεύει.

Ακολουθεί ολόκληρη η τοποθέτηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου:

Να σας καλημερίσω όλους και όλες και να ξεκινήσω από κάποια ενδιαφέροντα γεγονότα της ελληνικής πραγματικότητας και της πρόσφατης πολιτικής, κοινοβουλευτικής και πολιτιστικής μας ιστορίας.

Τον Σεπτέμβριο του 2012, στις 19 Σεπτεμβρίου για την ακρίβεια, η Χρυσή Αυγή κατέθεσε μία ερώτηση στον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης, τον κύριο Δένδια, και με την ερώτηση αυτή ζητούσε περίπου εξηγήσεις και τα «ρέστα» για το γεγονός ότι στο Facebook υπήρχε αυτή η «βλάσφημη» και «εξαιρετικά προκλητική» σελίδα με το όνομα «Γέρων Παστίτσιος». Δύο μέρες μετά την κατάθεση της ερώτησης της Χρυσής Αυγής, κινητοποιήθηκαν οι διωκτικές αρχές, η Ελληνική Αστυνομία –η υπαγόμενη στον υπουργό Δημόσιας Τάξης–, συνέλαβε τον νεαρό που είχε τολμήσει να διαπράξει αυτό το ανοσιούργημα, τον υπέβαλε στην εξευτελιστική αυτόφωρη διαδικασία, τον διαπόμπευσε στο Διαδίκτυο και δημοσίως, και δρομολογήθηκαν οι ποινικές διαδικασίες για δύο από τα πλέον αναχρονιστικά και σκοταδιστικά άρθρα του Ποινικού Κώδικα - είναι αυτά που αφορούν την κακόβουλη βλασφημία και την προσβολή θρησκεύματος.

Εμείς, τέσσερις βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο Τάσος Κουράκης, ο Δημήτρης Παπαδημούλης, ο Δημήτρης Τσουκαλάς κι εγώ, απευθυνθήκαμε στους αρμόδιους υπουργούς: τον υπουργό Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, τον υπουργό Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Δικαιωμάτων και τον υπουργό Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού. Και είπαμε στην ερώτησή μας αυτή ότι είναι προδήλως συνδεδεμένη η εν λόγω δίωξη με την ερώτηση του ακροδεξιού, ναζιστικού κόμματος. Είναι επίσης δεδομένο ότι η παρωχημένη και αναχρονιστική κατηγορία της κακόβουλης βλασφημίας και της καθύβρισης θρησκευμάτων παραβιάζει ευθέως τα θεμελιώδη συνταγματικά και υπερνομοθετικά κατοχυρωμένα σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο δικαιώματα της ανεξιθρησκίας και της ελευθερίας έκφρασης, σκέψης και συνείδησης, και ζητήσαμε από τους αρμόδιους υπουργούς (26 Σεπτεμβρίου του 2012) να μας πουν: θεωρούν, ναι ή όχι, ότι η προστασία της ελεύθερης έκφρασης των πολιτών είναι μεταξύ των πρωταρχικών υποχρεώσεων μιας σύγχρονης, δημοκρατικής πολιτείας, μιας πολιτισμένης δηλαδή χώρας; Βάσει ποιας αξιολόγησης και ποιας ιεράρχησης διατάχθηκε η κινητοποίηση του διωκτικού μηχανισμού τη στιγμή κατά την οποία –σας διαβάζω επί λέξει– «οι καθημερινές ρατσιστικές επιθέσεις που θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές αντιμετωπίζονται με πλήρη απάθεια και απραξία περιβαλλόμενες με ατιμωρησία; Και ποια η θέση της κυβέρνησης στο αίτημα κομμάτων και κοινωνικών φορέων για κατάργηση των αναχρονιστικών και αντιδημοκρατικών διατάξεων περί βλασφημίας;»

Την ερώτηση την κάναμε ακριβώς διότι η μισαλλοδοξία, ο θρησκευτικός φανατισμός και η κλιμάκωσή τους σε βία και σε ευθέα πλήγματα κατά της ανθρώπινης ζωής και της Δημοκρατίας δεν είναι υπόθεση προχθεσινή· ούτε είναι μία αποκάλυψη το προχθεσινό μακελειό. Η ενθάρρυνση και η καλλιέργεια της μισαλλοδοξίας και του θρησκευτικού φανατισμού, της δυσανεξίας στο διαφορετικό, οδηγεί μαθηματικά σ’ αυτού του είδους την κλιμάκωση και την έκρηξη βίας.

Ποιες ήταν οι απαντήσεις;

Ο υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν απάντησε ποτέ.

Ο υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού μάς απάντησε με τρεις γραμμές: «Σας γνωρίζουμε ότι το εν λόγω θέμα δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού». 

Ο δε υπουργός Δημόσιας Τάξης, ο κ. Δένδιας, μας απάντησε ότι ήταν εντελώς τυχαία η κινητοποίηση της αστυνομίας δύο μέρες μετά την κατάθεση της ερώτησης της Χρυσής Αυγής και ο λόγος ο πραγματικός ήταν κάποιες «καταγγελίες πολιτών» –ξέρουμε από τέτοιες καταγγελίες– μέσω του διαδικτύου.

Δεύτερο γεγονός: αρχές Γενάρη του 2014. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Βαγγέλης Διαμαντόπουλος, στο πλαίσιο των παραδοσιακών εκδηλώσεων στην Καστοριά που λέγονται «ραγκουτσάρια», ντύνεται παπάς και καλεί τους Καστοριανούς να συμμετάσχουν σε μια διαδικασία, να κηδέψει το Μνημόνιο και την κρίση. Και τους καλεί να μεταλάβουν. Τεράστια αντίδραση, κυρίως από το κυβερνητικό στρατόπεδο και από κάποιους εκπροσώπους της Εκκλησίας: «Να παραιτηθεί ο Διαμαντόπουλος!», «Προσβάλλει το θρησκευτικό συναίσθημα!», περίπου να κρεμαστεί ή να σταυρωθεί.

Τρίτο γεγονός: Προχθές, 6 Γενάρη, Θεοφάνια. Έκπληκτοι παρακολουθούμε, πιστεύω, τον πρωθυπουργό να διεκδικεί  την αποκλειστικότητα στην Ορθοδοξία και να συνοδεύεται από εκπρόσωπο της Εκκλησίας, ο οποίος επιχαίρει λέγοντας ότι δεν θέλουμε ηγήτορες άθεους.

Νομίζω ότι με πολύ σκληρό και κυνικό τρόπο αυτά τα γεγονότα μάς επισημαίνουν σε ανύποπτο χρόνο ότι ο θρησκευτικός φανατισμός και η μισαλλοδοξία προφανώς δεν αφορά μία μόνο θρησκεία, προφανώς μας αφορά όλους και προφανώς είναι υποχρέωση να αφυπνιστούμε και να αφυπνίσουμε, και να υπενθυμίσουμε τις αξίες του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης, που αποτελούν φλέβες της Αριστεράς: την ανεκτικότητα, την αποδοχή του διαφορετικού και την κατανόησή του, την ελευθερία έκφρασης, σκέψης, λόγου και συνείδησης, την ανεξιθρησκία και βέβαια την απόλυτη προστασία της ανθρώπινης ζωής, και αυτό να το κάνουμε ηχηρά, διότι είναι τροχιοδρομημένη η πορεία προς τα πίσω, προς τον Μεσαίωνα, στις πρακτικές, στις λογικές και τα γεγονότα του Μεσαίωνα, αν συνεχίσουμε ως κοινωνίες ευρωπαϊκές, λεγόμενες και δυτικές και πολιτισμένες, να ανεχόμαστε την καθημερινή τρώση εκείνων που είναι κεκτημένα, κατακτημένα, θεσμοθετημένα και δυστυχώς βρίσκονται, όπως είπε και ο Νίκος Φίλης προηγουμένως, να είναι αμφισβητούμενα.

Τρία συμπεράσματα σε σχέση με την αντιμετώπιση του μακελειού στη Γαλλία, στο Παρίσι, με την εδώ αντανάκλασή του, τους κινδύνους, αλλά και τα ελπιδοφόρα μηνύματα που εκπέμφθηκαν τις τελευταίες ημέρες.

Το πρώτο συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα από τις τοποθετήσεις του πρωθυπουργού και άλλων κορυφαίων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας κυρίως, όπως του κ. Γεωργιάδη, είναι ότι δυστυχώς είναι πάντοτε ευκαιριακή και εύκαιρη  η ατζέντα της Ακροδεξιάς σε εκείνους που προσποιούνται ότι εκπροσωπούν δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις. Και αυτό πρέπει να μας προβληματίσει όλους. Είναι δε εντός της ατζέντας αυτής και έχει εκφραστεί ρητά από τον κ. Δένδια πάλι, ακριβώς κατά την έναρξη της ελληνικής προεδρίας –ήταν μάλιστα η πρώτη του δήλωση στις αρχές του 2014–, η ταύτιση μετανάστευσης και τρομοκρατίας. Η πρώτη δήλωση που έκανε ο Δένδιας τότε ήταν ότι δεν έχουμε μόνο εγχώρια αλλά και εισαγόμενη τρομοκρατία, χωρίς να υπάρχει κανένα γεγονός που να θεμελιώνει ή να δικαιολογεί μια τέτοια δήλωση.

Δεύτερο συμπέρασμα: είναι απολύτως ορατός και ζωντανός ο κίνδυνος –και υλοποιείται καθημερινά–, «ο εξαγγελλόμενος πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», αυτό το εύρημα που έγινε παντιέρα το 2001 μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, να γίνεται και να μεταφράζεται καθημερινά σε πόλεμο κατά της Δημοκρατίας. Με τη σκλήρυνση, τον αυταρχισμό και τα ακραία μέτρα που δρομολογούνται στο όνομα της πάταξης της τρομοκρατίας, εκείνο που τελικά περιστέλλεται και καταστέλλεται είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα: παρακολουθήσεις, περιστολή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, γεγονός που επιτρέπει, όπως έγινε τότε στη Μεγάλη Βρετανία, να πυροβολούν στο κεφάλι έναν απλό ύποπτο, αναστολή των εγγυήσεων της δίκαιης δίκης και μια σειρά άλλων μέτρων, τα οποία δεν στρέφονται ούτε κατά της τρομοκρατίας, ούτε κατά πράξεων τέτοιας ακραίας βίας· στρέφονται κατά της ίδιας της Δημοκρατίας και ανατροφοδοτούν τη βία.

Τρίτο συμπέρασμα – αυτό θα είναι το αισιόδοξο και με αυτό θα κλείσω: η αξία της αλληλεγγύης όταν εκδηλώνεται από τα κάτω, όταν εκδηλώνεται αυθόρμητα από τις κοινωνίες. Η σπίθα που έγινε φλόγα και εξαπλώθηκε ως πυρκαγιά αλληλεγγύης σε όλη την Ευρώπη και σε όλον τον κόσμο, μετά από αυτό το σοκαριστικό γεγονός είναι ένα μήνυμα ελπιδοφόρο για τις διεκδικήσεις κάθε καταπιεσμένου, κάθε αδικημένου και των κοινωνιών και των λαών εκείνων που καταπιέζονται και αδικούνται. Νομίζω πως το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα που βγαίνει είναι αυτό, αλλά δεν πρέπει να μείνει ούτε ακατέργαστο, ούτε ανεπεξέργαστο. Εναπόκειται σε εμάς να του προσδώσουμε περιεχόμενο ζωής, αρχών και αξιών από αυτές για τις οποίες η Αριστερά, οι λαοί και οι κοινωνίες έχυσαν αίμα διαχρονικά.

Σας ευχαριστώ.